Δυσλεξία, δείξτε επιτέλους ενδιαφέρον!

Κάπου εκεί γύρω στο 2010, φοιτητής ακόμα στο ΑΠΘ, αποφάσισα να δηλώσω ένα διεπιστημονικό μάθημα , σχετικά με τα ανθρώπινα δικαιώματα,  που πρόσφερε η έδρα της UNESCO. Κάποια αλλαγή στο πρόγραμμά μου όμως δε μου επίτρεψε να το παρακολουθήσω. Παρ’όλ’αυτά δήλωσα συμμετοχή στην εξεταστική. Το μάθημα εξεταζόταν τη μέρα που είχα κληθεί σε δικαστήριο ως μάρτυρας τροχαίου δυστυχήματος, οπότε και πάλι απουσίαζα, δικαιολογημένα όμως.

Μετά από επικοινωνία μου με την καθηγήτρια κα. Παπαδοπούλου*, δέχτηκε να με εξετάσει προφορικά στο γραφείο της, κάπου εκεί στο κτίριο Δοιηκήσεως. Τα κατάφερα (επειδή περί προσπάθειας πρόκειται...) και δεν είχα σημειώσεις ούτε για τα στοιχειώδη. Με καλωσορίζει λοιπόν η καθηγήτρια, μου προσφέρει καφέ και μου κάνει την πρώτη ερώτηση... Το βλέμμα της αγελάδας πήρε τη θέση του στο πρόσωπό μου! Μου κάνει τη δεύτερη ερώτηση και κόντεψα να βγάλω τον καφέ από τη μύτη. Απηύδησε η γυναίκα και με ρώτησε τι σημαίνει το αρκτικόλεξο UNESCO*... Ω, τι έκπληξη, ούτε καν αυτό δεν ήξερα ο αθεόφοβος!

Σε λιγότερο από δύο λεπτά, ευγενικότατα πάντα, με στέλνει στο καλό, κάνοντάς μου την εξής επισήμανση: «Με άριστα το 10, ο βαθμός σου είναι 02, επειδή όμως θεωρώ πως το δυάρι δεν έχει να προσφέρει κάτι διαφορετικό από το τεσσάρι, θα σου βάλω 04. Σε παρακαλώ όμως, μη μου ζητήσεις να κάνω το τεσσάρι πεντάρι για να περάσεις!». Η παραπάνω κουβέντα προήλθε φυσικά από έναν καλλιεργημένο άνθρωπο, που θα μπορούσε δικαίως να με υποβιβάσει ή να με εξευτελίσει, μου χάρισε ένα πρόσκαιρο χαμόγελο και ήταν η αιτία που παρακολούθησα στο μεθεπόμενο εξάμηνο το μάθημα και το πέρασα με 08.

Στον αντίποδα τώρα, υπάρχουν «εκπαιδευτικοί», οι οποίοι με άριστα το 20, βάζουν 02 σε ένα γυμνασιόπαιδο με επίσημη διάγνωση δυσλεξίας. Ένα 12χρονο παιδί που  δεν ξέρει τι είναι ο ελεύθερος χρόνος. Ένα παιδί και δυο γονείς που παλεύουν από κοινού από τη στιγμή που θα σχολάσει μέχρι να κοιμηθεί, να μπορέσει να λύσει μια άσκηση μαθηματικών, να μάθει μια παράγραφο ιστορία και να γράψει 5 λέξεις ορθογραφία. Μια οικογένεια που κάνει αγώνα να τονώσει την αυτοπεποίθηση του παιδιού, διδάσκοντάς του πως σημασία έχει η προσπάθεια και η εξέλιξη και όχι το αποτέλεσμα. Αγώνα να αποδεχτεί τη διαφορετικότητά του χωρίς να νιώθει κατώτερος των συνομήλικών του.

«Το ΚΕ.Δ.Δ.Υ. μαζί με την επίσημη διάγνωση, την οποία υπογράφει κοινωνικός λειτουργός, ψυχολόγος, λογοθεραπευτής και εκπαιδευτικός Ειδικής Αγωγής, προτείνει για κάθε περίπτωση ξεχωριστά, τρόπους υποστήριξης των μαθητών αυτών. Τρόπους που πρέπει να ακολουθήσουν οι γονείς και οι δάσκαλοι, ώστε τα παιδιά αυτά να προαχθούν σωματικά, νοητικά, συναισθηματικά, κοινωνικά, ηθικά, στο βαθμό που οι δυνατότητες τους επιτρέπουν να ενταχθούν στο σχολικό και κοινωνικό περιβάλλον μέσα σε κλίμα ισοτιμίας, ελευθερίας, ασφάλειας και σεβασμού της προσωπικότητάς τους.

Οι σχολικές μονάδες και οι επιτροπές εξετάσεων μαθητών με αναπηρία και Ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες υποχρεούνται να εφαρμόζουν τις εισηγήσεις και τις προτάσεις, οι οποίες αναφέρονται στις αξιολογικές εκθέσεις που συντάσσουν οι αρμόδιες υπηρεσίες (άρθρο 5,παρ. 5. Ν.3699/2-10-2008).»*

Αγαπητοί δάσκαλοι, τα 12-20 ή 25 παιδιά ανά τάξη δεν είναι δικαιολογία. Τα μη εξοπλισμένα ή ανεπαρκή σχολειά δεν είναι δικαιολογία. Το στρεβλό εκπαιδευτικό μας σύστημα δεν είναι δικαιολογία. Τα προσωπικά προβλήματά μας δεν είναι διακιολογία. Διαβάστε, ενημερωθείτε, επιμορφωθείτε. Δείξτε επιτέλους ενδιαφέρον και το δέοντα σεβασμό! Όποιος δε μπορεί να ανταπεξέλθει και δε προσπαθεί να κάνει το καλύτερο δυνατό, ας πάει σπίτι του. Είναι άδικο να καταστρέφουμε τους κόπους μιας οικογένειας, είναι άδικο να διαλύουμε ένα παληκαράκι ή μια κοπελίτσα, που εκ φύσεως σκέφτεται διαφορετικά από εμάς και πιθανότατα σε κάποιους τομείς να μας ξεπερνά!

*Εισηγήτρια και υπεύθυνη του Προγράμματος από το 1986 κ.ε. είναι η ομότιμη Καθηγήτρια του Τμήματος Ψυχολογίας, κ. Δήμητρα Παπαδοπούλου.

*Πρόκειται για τον Εκπαιδευτικό Επιστημονικό και Πολιτιστικό Οργανισμό των Ηνωμένων Εθνών του οποίου τ΄ αρχικά στην αγγλική αποτελούν και την διεθνή ονομασία UNESCO (United Nations Educational Scientific and Cultural ).

*Πηγή: http://blogs.sch.gr/kdaydideira/

Χρυσά μετάλλια, παιδαγωγικά και...άλλα διδάγματα

Ο πατέρας της Κορακάκη είναι αδιαμφισβήτητα ένα πανέξυπνος άνθρωπος. Διάβλεψε νωρίς την όρεξη της κόρης του για διάκριση στον αθλητισμό. Ο τραυματισμός της στο στίβο δεν τους πτόησε. Σκέφτηκε έξυπνα την ενασχόληση σε ένα ολυμπιακό άθλημα που τα φώτα της δημοσιότητας και η εμπορευματοποίηση δεν είναι τόσο ισχυρά όσο σε άλλα αθλήματα. Τα χρυσά ολυμπιακά μετάλλια όμως ζυγίζουν το ίδιο σε όλα τα αθλήματα.

Πηγή εικόνας: www.contra.gr

Η φράση της Κορακάκη "ο πατέρας μου έλεγε να ακολουθήσω την στρατηγική του αλλά εγώ ακολουθούσα την δική μου μέχρι που κατάλαβα πως είχε δίκιο" κρύβει την πεμπτουσία της παιδαγωγικής προσπάθειας που λέει το εξής: τα παιδιά είναι ελεύθερα να δοκιμάσουν μόνα τους την αποτυχία ή την επιτυχία πέρα από τις επιταγές των δασκάλων διότι μόνο έτσι μαθαίνουν έξω από το θερμοκήπιο ΑΛΛΑ να είναι ταυτόχρονα οπλισμένα από πριν ώστε να αντιληφθούν έγκαιρα το σωστό και το λάθος.

Πίσω από το χρυσό μετάλλιο της Κορακάκη κρύβεται μια τεράστια επιτυχία διαπαιδαγώγησης.

Αν ήμουν δημοσιογράφος θα κυνηγούσα τον πατέρα της για συνέντευξη. Θα αφιέρωνα στο χρυσό μετάλλιο όχι πάνω από δυο λεπτά συζήτησης και όλο τον υπόλοιπο χρόνο της συνέντευξης θα τον αφιέρωνα στο να μάθω πως πέρναγαν μαζί σε όλο αυτό το Γολγοθά και άλλα πολλά άσχετα με τον αθλητισμό. Εσείς που μεγαλώνετε παιδιά με κάποιο τρόπο κυνηγήστε τον να τον ακούσετε με κάποιο τρόπο.

Ένα άλλο θέμα που με έχει χαροποιήσει ιδιαιτέρως είναι ότι πολιτικοί και αθλητικοί παράγοντες πιάστηκαν στον ύπνο και δεν πρόλαβαν να κεφαλαιοποιήσουν επικοινωνιακά τον θρίαμβο του κοριτσιού από τη Δράμα.

Μα πόσο υπέροχο είναι όλο αυτό...

Λάμπρος Παπαδέας

Πηγή:

https://www.facebook.com/labros.papadeas?hc_ref=PAGES_TIMELINE&fref=nf)

Μύθοι για τις μαθησιακές δυσκολίες

Ε.γώ Μ.αθαίνω Δ.ιαφορετικά

Η δυσλεξία δεν είναι εμπόδιο στις ξένες γλώσσες

Τα παιδιά που αντιμετωπίζουν προβλήματα δυσλεξίας είναι ικανά να μάθουν μία και δύο ξένες γλώσσες. 

Αρκεί να μην υπάρχει βιασύνη και πίεση. 

Αρκεί γονείς και δάσκαλοι να γνωρίζουν τις ιδιαιτερότητες και τα ειδικά προγράμματα εκμάθησης ξένων γλωσσών σε παιδιά με προβλήματα δυσλεξίας.

Στην Ελλάδα δεν έχουν ακόμα αναπτυχθεί ειδικά προγράμματα για την εκμάθηση δεύτερης γλώσσας σε δυσλεκτικά παιδιά. Αυτό αποτελεί μια αναγκαιότητα αφού η δεύτερη γλώσσα είναι ένα από τα βασικά μαθήματα του σχολικού προγράμματος.

Της Ιωάννας Δημητριάδου*

 

Γενικά η εκμάθηση της δεύτερης γλώσσας σε δυσλεκτικά παιδιά είναι κάτι καινούριο και ακόμα όχι ιδιαίτερα εφικτό για τα ελληνικά δεδομένα. Δεν υπάρχει η επαρκής ενημέρωση σε γονείς και δασκάλους ξένων γλωσσών. Γι’αυτό πολλές φορές οι γονείς διστάζουν να στείλουν το παιδί τους να μάθει μια ξένη γλώσσα και οι περισσότεροι δάσκαλοι αρνούνται να αναλάβουν μια τέτοια ευθύνη. Δεν πρέπει όμως.

Τα παιδιά που αντιμετωπίζουν προβλήματα δυσλεξίας είναι ικανά να μάθουν μία και δύο ξένες γλώσσες. Αρκεί να μην υπάρχει βιασύνη και πίεση. Οι γονείς που επιθυμούν τα παιδιά τους να μάθουν μια ξένη γλώσσα και οι καθηγητές που θα αναλάβουν την εκπαίδευσή τους οφείλουν να προσέξουν ορισμένες ιδιαιτερότητες:

• Την ηλικία που θα ξεκινήσουν τη δεύτερη γλώσσα (γύρω στα 9 με 10 χρονών, όταν θα έχουν ήδη προχωρήσει αρκετά στην ελληνική γλώσσα).
• Το επίπεδο που βρίσκεται το παιδί στην ανάγνωση και στη γραφή στην ελληνική γλώσσα.
• Τις μεθόδους που θα χρησιμοποιήσουν οι καθηγητές ξένων γλωσσών, ώστε να κάνουν πιο κατανοητή τη μάθηση.

Όπως στην ελληνική έτσι και στην ξένη γλώσσα είναι σημαντικό οι γονείς και οι δάσκαλοί να δίνουν έμφαση στην προφορά των γραμμάτων, στη φωνολογική ενημερότητα των λέξεων καθώς και στην ορθογραφία βασικών λέξεων. Όλα αυτά μπορούν να διδαχθούν με απλές τεχνικές όπως:

• Παιχνίδια όπου χρησιμοποιούνται όλες οι αισθήσεις των παιδιών (μιμητικά παιχνίδια, κασέτες με απλούς ήχους, κάρτες με εικόνες των γραμμάτων, πλαστελίνη για την αφή των γραμμάτων).
• Φωνολογικά παιχνίδια με συλλαβές και λέξεις.
• Παιχνίδια μνήμης.
• Παιχνίδια ομοιοκαταληξίας.

Όλα τα παιδιά έχουν δικαίωμα στην πρόοδο και στην εξέλιξη. Οι όποιες μαθησιακές δυσκολίες δεν πρέπει να σταθούν εμπόδιο στη ζωή των παιδιών ούτε να πανικοβάλουν τους γονείς. Τα πράγματα έχουν πλέον εξελιχθεί σε τέτοιο βαθμό που τα προβλήματα στη μάθηση τόσο στην ελληνική όσο και στην ξένη γλώσσα μπορούν να εξαλειφθούν. Το μόνο που χρειάζεται είναι να διαγνωστούν έγκαιρα τα προβλήματα και να αντιμετωπιστούν σωστά. Και τα δυσλεκτικά παιδιά είναι εδώ για να μας υπενθυμίσουν τη σημασία της προόδου τόσο στα σχολικά όσο και στα κοινωνικά δεδομένα.

*Η Ιωάννα Δημητριάδου έχει σπουδάσει Ψυχολογία στην Εκπαίδευση και μετεκπαιδεύτηκε σε θέματα που αφορούν τη Δυσλεξία και τις Μαθησιακές Δυσκολίες. Εργάζεται ως ειδικός παιδαγωγός, εκπαιδεύεται και ενημερώνεται για τις πιο σύγχρονες μεθόδους διάγνωσης και αποκατάστασης της δυσλεξίας. Είναι μέλος στη Ελληνική Εταιρεία Δυσλεξίας και στο International Dyslexia Association.

Πηγή: http://www.photodentro.gr (Το διαβάσαμε στις 24/3/2016)

Dyslexic Advantage -- a poem

Η ταινία μικρού μήκους για τη δυσλεξία

Το βίντεο που ακολουθεί είναι μία ταινία μικρού μήκους για τη δυσλεξία.

Το θέμα της ταινίας εστιάζει στις καθημερινές προκλήσεις που συναντά ένα παιδί με δυσλεξία και ο πατέρας του. Στόχος της ταινίας είναι η ευαισθητοποίηση για το θέμα της δυσλεξίας και γενικότερα για τις ιδιαίτερες ανάγκες που παρουσιάζουν τόσο τα παιδιά όσο και τα ενήλικα άτομα με δυσλεξία. Δεν είναι λίγα, άλλωστε, τα ενήλικα άτομα τα οποία δεν εκπληρώνουν τις προσδοκίες τους λόγω της δυσλεξίας.

Η σωστή και έγκαιρη διάγνωση καθώς και το ενδιαφέρον για κάθε άτομο με μαθησιακές δυσκολίες είναι το τελικό μήνυμα της ταινίας.

Πηγή: http://www.edu-special.gr (Πρώτη καταχώρηση: Πέμπτη, 5 Μαρτίου 2015, 13:30)

Πώς οι «ταμπέλες» επηρεάζουν τη συμπεριφορά των παιδιών

Η αυτοεκπληρούμενη προφητεία ή το φαινόμενο του Πυγμαλίωνα.

Πώς μπορεί να επηρεαστεί η συμπεριφορά των παιδιών μας…

Όλοι οι γονείς προσπαθούν να κάνουν τα παιδιά τους να συμπεριφέρονται όσο το δυνατόν καλύτερα. Πολλές φορές όμως με τη συμπεριφορά τους καταφέρνουν το αντίθετο. Ένα από τα πιο συχνά «λάθη» των γονιών και μάλιστα «κρυφό» είναι η λεγόμενη θεωρία της «αυτοεκπληρούμενης προφητείας» ή αλλιώς «το φαινόμενο του Πυγμαλίωνα».

Πηγή εικόνας: www.fylada.gr

Τι σημαίνει η θεωρία της αυτοεκπληρούμενης προφητείας;

Τον όρο χρησιμοποίησε πρώτος ο κοινωνιολόγος Ρόμπερτ Μέρτον. Σύμφωνα με τον ορισμό που έδωσε ο ίδιος: Η αυτοεκπληρούμενη προφητεία είναι η λανθασμένη εκτίμηση μιας κατάστασης, η οποία όμως προκαλεί μια συγκεκριμένη συμπεριφορά που τελικά προκαλεί την εκπλήρωση της εκτίμησης αυτής. Με λίγα λόγια, μια λανθασμένη προφητεία, που όμως επηρεάζει τη συμπεριφορά των ανθρώπων, οι οποίοι δρουν πια με τέτοιο τρόπο ώστε η προφητεία αυτή καθίσταται πραγματικότητα.

Πώς επηρεάζονται τα παιδιά από την «αυτοεκπληρούμενη προφητεία»;

Όσον αφορά στα παιδιά, πρόκειται για την περίπτωση κατά την οποία οι γονείς βάζουν, χωρίς βέβαια να το καταλαβαίνουν, αρνητικές ταμπέλες – ετικέτες στα παιδιά τους.

Μπορεί δηλαδή, ένα παιδί να έχει παρουσιάσει κάποια συγκεκριμένη συμπεριφορά (για παράδειγμα πεισματάρης, τεμπέλης, ζημιάρης και λοιπά) και οι γονείς του να μιλούν για αυτή τη συμπεριφορά είτε στο ίδιο το παιδί είτε σε άλλους σαν να είναι δεδομένη.

Οι απόψεις των γονιών ασκούν σημαντική επίδραση στη συμπεριφορά και τη διαμόρφωση του χαρακτήρα των παιδιών. Τα παιδιά δεν έχουν προλάβει να αναπτύξουν την κριτική τους ικανότητα σε τέτοιο βαθμό ώστε να μπορέσουν να «αντικρούσουν» τα λεγόμενα του γονέα. Επομένως, όχι μόνο δέχονται παθητικά την οποιαδήποτε ταμπέλα, αλλά και υιοθετούν και εφαρμόζουν τη συμπεριφορά που τους χρεώνεται από τους γονείς.

Το παιδί θεωρεί πια κομμάτι της προσωπικότητάς του αυτή την «ταμπέλα» προσπαθώντας ασυνείδητα να επιβεβαιώσει την άποψη των γονιών. Αντίστοιχα, οι γονείς συνεχίζουν να μιλούν για τη συμπεριφορά αυτή του παιδιού με αποτέλεσμα αυτή να ενισχύεται ακόμα περισσότερο.

Το παιδί, αφού έχει μεγαλώσει έχοντας το συγκεκριμένο χαρακτηριστικό, είναι πολύ δύσκολο να το αποβάλει. Ακόμα, κι αν προσπαθήσει τελικά σε μεγαλύτερη ηλικία να αντικρούσει την άποψη αυτή των γονιών, μέσα στο μυαλό του θα υπάρχει η σκέψη ότι η άποψή τους δεν ήταν λανθασμένη.

Ωστόσο, αξίζει να σημειωθεί ότι αρνητικές «ταμπέλες» δεν θέτονται μόνο από τους γονείς και την οικογένεια, αλλά και από το σχολείο. Πολλές φορές, οι εκπαιδευτικοί με τη συμπεριφορά τους και τα λόγια τους μπορεί να ωθήσουν κάποιον μαθητή να σταματήσει να προσπαθεί, γιατί παίρνει το μήνυμα ότι είναι τεμπέλης ή ότι δεν είναι τόσο έξυπνος ή γενικά ότι δεν μπορεί να τα καταφέρει.

Μην ξεχνάμε βέβαια και τις περιπτώσεις όπου συμβαίνει το αντίθετο. Όταν δηλαδή οι γονείς ή οι εκπαιδευτικοί βάζουν θετικές ταμπέλες στα παιδιά κι έτσι τα επηρεάζουν με θετικό τρόπο.

(Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελούν πολλά παιδιά που αντιμετωπίζουν μαθησιακές δυσκολίες, τα οποία ‘κρυμμένα’ πίσω από τη μάσκα της δυσκολίας τους σταματούν να προσπαθούν. Ως εκπαιδευτικός, όταν επιμένω για τους τόνους ή για καλύτερα γράμματα, έχω έρθει αρκετές φορές αντιμέτωπή με το εξής επιχείρημα: «Αφού έχω δυσλεξία, δεν μπορώ να βάζω τόνους / δεν μπορώ να κάνω καλύτερα γράμματα!». Η απάντησή μου είναι πως η δυσλεξία δεν παίζει κανένα ρόλο και πως ακόμα κι αν έχουν κάποια δυσκολία μπορούν να τα καταφέρουν. Πράγματι, μετά από αυτή την παραίνεση, παρατηρώ μεγάλη διαφορά στα γραπτά των συγκεκριμένων μαθητών, αφού τονώνεται η αυτοπεποίθησή τους).

Πολλές έρευνες έχουν γίνει για να δείξουν την επίδραση που ασκούν οι προσδοκίες των γονιών ή των εκπαιδευτικών στη συμπεριφορά των παιδιών.

Ένα πείραμα που… ξαφνιάζει!

Η πιο γνωστή είναι η έρευνα που διεξήχθη από τον Robert Rosenthal και τον Lenore Jacobson κατά το τέλος της δεκαετίας του 1960.

Οι δύο ερευνητές εφάρμοσαν ένα μη λεκτικό τεστ νοημοσύνης σε παιδιά 18 τάξεων σε ένα σχολείο μιας φτωχής περιοχής. Υποστήριζαν ότι το τεστ αυτό θα έδειχνε την πορεία των μαθητών κατά τη σχολική τους πορεία. Πιο συγκεκριμένα, θα διέκρινε τα παιδιά που ήταν χαρισματικά ως προς τη νοημοσύνη.

Ωστόσο, αυτό δεν ήταν αλήθεια. Οι ερευνητές δεν ήθελαν να εξετάσουν τη νοημοσύνη των μαθητών, αλλά την πρόοδό τους ανάλογα με τις προσδοκίες των καθηγητών. Δηλαδή, από τα παιδιά που συμμετείχαν στην έρευνα, επιλέχθηκε εντελώς τυχαία το 20%. (Βέβαια, οι εκπαιδευτικοί δεν γνώριζαν ότι η επιλογή έγινε τυχαία! Πίστευαν πως πρόκειται πράγματι για τα πιο ευφυή παιδιά). Οι ερευνητές ισχυρίζονταν πως τα παιδιά που επιλέχθηκαν θα σημείωναν σημαντική πρόοδο μέχρι το τέλος της χρονιάς.

Οι ερευνητές επισκέφθηκαν ξανά το σχολείο κατά το τέλος της χρονιάς, παρέχοντας το ίδιο τεστ στα παιδιά. Παρά το γεγονός ότι τα παιδιά που επιλέχθηκαν δεν ήταν πραγματικά πιο ευφυή από τα υπόλοιπα (όπως νόμιζαν οι εκπαιδευτικοί), έδειξαν πραγματι μεγαλύτερη πρόοδο!

Οι ερευνητές επέστρεψαν δύο χρόνια αργότερα, δίνοντας ξανά το ίδιο τεστ στους ίδιους μαθητές. Τότε διαπίστωσαν ότι εκείνοι οι μαθητές που είχαν επιλεχθεί ως πιο ευφυείς, εξακολουθούσαν να σημειώνουν μεγαλύτερη πρόοδο από τους υπόλοιπους!

Μια μελέτη σχετική με το βάρος

Πριν από μερικά χρόνια ολοκληρώθηκε μια έρευνα στο UCLA σχετικά με το πώς οι «ταμπέλες» μπορούν να επηρεάσουν το βάρος των παιδιών.

Για την έρευνα αυτή, επιλέχθηκαν περίπου 2.500 κορίτσια στην ηλικία των 10 ετών. Στην αρχή της έρευνας τα κορίτσια ζυγίστηκαν, μέτρησαν το ύψος τους και ερωτήθηκαν τι πιστεύουν σε σχέση με το βάρος τους. Παραπάνω από τα μισά κορίτσια είπαν πως θεωρούσαν ότι ήταν χοντρά.

Εννέα χρόνια αργότερα, στην ηλικία δηλαδή των 19 ετών, τα ίδια κορίτσια κλήθηκαν από τους ερευνητές. Ζυγίστηκαν και μέτρησαν ξανά το ύψος τους. Διαπιστώθηκε ότι τα κορίτσια τα οποία πίστευαν ότι είναι χοντρά ήταν 1,66 φορές περισσότερο παχύσαρκα.

Η μελέτη αυτή έδειξε γενικά ότι όταν ένα παιδί αποκτήσει την «ταμπέλα» ότι είναι χοντρό (επειδή έτσι το αποκαλούν οι γονείς ή οι φίλοι) έχει περισσότερες πιθανότητες μεγαλώνοντας να γίνει παχύσαρκο.

Μπορείτε να δείτε ολόκληρη την έρευνα στη διεύθυνση: http://www.dishlab.org

Οι προσδοκίες που έχουν οι γονείς για τα παιδιά τους, αλλά και οι εκπαιδευτικοί για τους μαθητές τους μπορεί να φανούν καθοριστικές για τη διαμόρφωση της συμπεριφοράς τους. Γι’ αυτό, τόσο οι γονείς, όσο και οι εκπαιδευτικοί οφείλουν να δείχνουν ιδιαίτερη προσοχή ώστε να μην δημιουργούν «ταμπέλες». Κάθε παιδί έχει τα δικά του ιδιαίτερα χαρακτηριστικά, θετικά ή αρνητικά, τα οποία όμως δεν πρέπει να θεωρούνται δεδομένα ούτε μη βελτιώσιμα.

Καλό είναι λοιπόν να αποφεύγονται φράσεις όπως:

«Είσαι τεμπέλης», «Κάνεις συνέχεια ζημιές», «Δεν μπορείς να τα καταφέρεις», «Δεν είσαι καλός μαθητής» και πολλές ακόμα.

Το διαβάσαμε στις 05/8/2015 στο http://www.fylada.gr (δημ. 04/8/2015)  

Tα αρχαία ελληνικά θεραπεύουν τη... δυσλεξία!

Την ωφέλεια που προκύπτει για τη διαμόρφωση και τη σωστή χρήση του εγκεφάλου αναγνωρίζουν ξένοι καθηγητές, οι οποίοι προτείνουν τη συστηματική διδασκαλία της γλώσσας σαν θεραπεία σε δυσλεκτικά παιδιά, ενώ εδώ τείνουν να εξαφανιστούν ολοκληρωτικά από την εκπαίδευσή μας.

Σύμφωνα με την θεωρία, του Καθηγητού της Φιλολογίας Eric Havelock η οποία στηρίζεται στον Πλάτωνα, το αρχαίο Ελληνικό αλφάβητο προκάλεσε πακτωλό αφηρημένων εννοιών στον Αρχαίο Ελληνικό κόσμο, λόγω ενεργοποίησης του εγκεφάλου των χρηστών του.

Στον συνεδριακό τόμο των τετρακοσίων σελίδων «Alphabet and the Brain, έκδοση Springer του 1988» παρουσιάζονται τα συμπεράσματα πλήθους κορυφαίων επιστημόνων φιλολόγων, γλωσσολόγων και άλλων ειδικοτήτων, πλην Ελλήνων αντιστοίχων ειδικοτήτων.

Επιμελητές της έκδοσης ήταν ο Καθηγητής της Ιατρικής Charles Lumsden του Πανεπιστημίου του Τορόντο και ο Διευθυντής του Κέντρου Θεωρίας της Επικοινωνίας “Marchal McLuhan” Derrick De Kerckhove.

Tα επιστημονικά αποτελέσματα τα οποία υποστηρίζουν την θεωρία του Havelock είναι τα εξής:
1. Η περιοχή Broca, που βρίσκεται στην αριστερή πλευρά του εγκεφάλου, ενεργοποιήθηκε λίγο περισσότερο, λόγω του Ελληνικού αλφαβήτου διότι χρησιμοποιήθηκαν επιτυχώς φωνήεντα σε γραφή για πρώτη φορά.

2. Ο ανθρώπινος εγκέφαλος επαναπρογραμματίστηκε ριζικώς.
3. Η πιο πάνω αναφερθείσα συγκλονιστική μεταβολή στην λειτουργία του εγκεφάλου προκάλεσε μία ουσιώδη αλλαγή στην ψυχολογία των χρηστών του αλφαβήτου από την οποία προέκυψε η ανάγκη επικοινωνίας των πολιτών δια της λειτουργίας του θεάτρου.

Οι δημοσιευμένες έρευνες της επιστημονικής ομάδας του Ιωάννη Τσέγκου παρουσιάζονται στο βιβλίο «Η ΕΚΔΙΚΗΣΗ ΤΩΝ ΤΟΝΩΝ». Σε αυτές, αλλά και σε νεώτερες έρευνες 1999-2010, απέδειξαν ότι οι μετρήσιμοι δείκτες της Λεκτικής Νοημοσύνης και της Αφαιρετικής Σκέψης με αποδεκτές τεχνικές επιταχύνθηκαν σε ομάδα 25 μη-δυσλεξικών παιδιών. Η διδασκαλία στα παιδιά αυτά καθώς και οι μετρήσεις των δεικτών άρχισαν από την ηλικία των 8 ετών και συνεχίστηκαν μέχρι και τα 12 χρόνια τους.

Οι ίδιοι δείκτες επιβραδύνθηκαν στην ισάριθμη ομάδα μη-δυσλεξικών παιδιών τα οποία δεν διδάχθηκαν εβδομαδιαίως και εξωσχολικώς επί δίωρο την Αρχαία Γλώσσα. Ας σημειωθεί ότι οι δύο ομάδες διδάχθηκαν τα ίδια προγραμματισμένα μαθήματα στο κανονικό ωράριο η δε στατιστική ανάλυση των αποτελεσμάτων έγινε με γενικώς αποδεκτό πρότυπο. Ωστόσο, η Αυστραλή Πανεπιστημιακή ερευνήτρια Kate Chanock έκανε ένα βήμα παράλληλο ως προς τον Ιωάννη Τσέγκο διότι στο έργο της «Help for a dyslexic learner from an unlikely source: the study of Ancient Greek, Literacy 2006» περιγράφει πως κατέστησε ένα αγγλομαθή δυσλεξικό σε μη-δυσλεξικό με τα Αρχαία Ελληνικά!

Εν τούτοις, από φέτος, τα μεν παιδιά της Αγγλίας του Δημοτικού στην περιοχή της Οξφόρδης, με επιστημονική πρόταση, επιπροσθέτως των μαθημάτων τους θα μαθαίνουν Αρχαία Ελληνικά, τα δε αντίστοιχης ηλικίας Ελληνόπουλα, μόνον με πολιτική απόφαση, δεν θα διδάσκονται την Αρχαία Γλώσσα ενώ θα έπρεπε, αλλά Αγγλικά! (Σταύρος Π. Παπαμαρινόπουλος, Καθηγητής Πανεπιστημίου Πατρών Μέλος του Εθνικού Συμβουλίου Έρευνας και Τεχνολογίας 2004-2010).

Το διαβάσαμε στις 06/5/2015 στο http://www.ygeianews.gr (δημ. 15/5/2012)

15 Φεβρουαρίου, Παγκόσμια Ημέρα για Σύνδρομο Angelman

"Όποτε σκεφτόμουν τον εαυτό μου στον ρόλο της μαμάς, ποτέ δεν μου πέρασε από το μυαλό πως θα μπορούσε να συμβεί σε εμένα και πάντα έβλεπα με θαυμασμό και ευαισθησία τις οικογένειες που μεγαλώνουν παιδιά με ιδιαιτερότητες. Τελικά στην ζωή μου τα όνειρά μου διαφοροποιήθηκαν κατά πολύ." (κείμενο: Κλαίρη Κουρκούτα, http://babyradio.gr)

Πηγή εικόνας: www.4ourangel.org.uk

Το σύνδρομο Angelman είναι μία γενετική διαταραχή που κυρίως επηρεάζει το Κεντρικό Νευρικό Σύστημα (ΚΝΣ). Το σύνδρομο Angelman προσβάλλει 1 σε 12.000 – 20.000 πληθυσμού. Τα κυριότερα χαρακτηριστικά του συνδρόμου περιλαμβάνουν ψυχοκινητική καθυστέρηση, νοητική υστέρηση, βαριάς μορφής μαθησιακές δυσκολίες, σοβαρή διαταραχή λόγου, προβλήματα στην κίνηση και ισορροπία (αταξία) και ιδιαίτερα χαρούμενη και φιλική διάθεση. Τα περισσότερα παιδιά εμφανίζουν επίσης, επιληψία και μικρή περίμετρο κεφαλής (μικροκεφαλία). (http://angelman-syndrome.gr)

"Η αναπηρία δε κολλάει. Τα άτομα με αναπηρία είναι πραγματικοί αγωνιστές της ζωής. Το μόνο που ζητάμε είναι η αποδοχή του κόσμου. Όταν δείτε κάποιο ιδιαίτερα χαρισματικό παιδάκι, μη γυρίσετε το βλέμμα σας αλλού, μη πάρετε το παιδί σας από κοντά του στο σχολείο ή στην παιδική χαρά, αφήστε το να παίξει μαζί του. Μη το διώξετε. Μπορείς να μάθεις πολλά από τα άτομα με αναπηρία. Μπορείς να μάθεις τι έχει πραγματικά νόημα στη ζωή.

Πίστευα ότι έπρεπε να μάθω τον κόσμο στο παιδί μου, τώρα πρέπει να μάθω τον κόσμο για το παιδί μου!"(κείμενο: Έφη Πασχαλίδου, http://www.infokids.gr)

http://angelman-syndrome.gr

Η ιστοσελίδα προσφέρει αξιόπιστη πληροφόρηση σε οικογένειες όπου κάποιο μέλος τους έχει διαγνωσθεί με σύνδρομο Angelman καθώς και σε όλους όσους επιθυμούν να ενημερωθούν και να κατανοήσουν το συγκεκριμένο σύνδρομο.

"Γονείς και ΔΕΠ-Υ"

Οι γονείς των παιδιών που έχουν διαγνωστεί με Διαταραχή  Ελλειματικής Προσοχής και Υπερκινητικότητας εκπληρώνουν καθημερινά ένα δύσκολο έργο. Το παιδί με ΔΕΠΥ παρουσιάζει μεγαλύτερες απαιτήσεις, έχει ανάγκη από μεγαλύτερη ενασχόληση και χρειάζεται εξαιρετική υπομονή και κατανόηση.

Πηγή εικόνας: www.child-development-guide.com

Η διάγνωση ενός παιδιού με ΔΕΠΥ δημιουργεί στο οικογενειακό περιβάλλον ανάμικτα συναισθήματα. Μέσω της εκπαίδευσης και της ενημέρωσης για τη ΔΕΠΥ, οι γονείς βρίσκουν την υποστήριξη που χρειάζονται και επεξεργάζονται καλύτερα τις οικογενειακές σχέσεις. Ορισμένες φορές μπορεί να μοιάζει δύσκολος και απαιτητικός ο ρόλος των γονέων των παιδιών με ΔΕΠΥ. Αυτό οφείλεται στις αμφιβολίες ή τις ενοχές που απασχολούν συχνά τους γονείς σχετικά με την αντιμετώπιση και το χειρισμό των παιδιών τους. Τα συναισθήματα αυτά είναι φυσιολογικά και αποτελούν μέρος του γονεϊκού ρόλου. Τα παιδιά με ΔΕΠΥ παρουσιάζουν αδυναμίες διαχείρισης πολλές φορές των αντιδράσεων τους. Συχνά οι αγχογόνες καταστάσεις μπορεί να τους δημιουργήσουν έντονο θυμό.

Όσο δύσκολο κι αν είναι για τους γονείς να παρατηρούν το παιδί τους να χάνει τον έλεγχο της συμπεριφοράς του, υπάρχουν στρατηγικές διαχείρισης για αυτές τις έντονες αντιδράσεις των παιδιών με ΔΕΠΥ.

Το διαβάσαμε: http://www.edu-special.gr (06/02/2015)

(9+1) Συμβουλές για γονείς παιδιών με δυσκολίες προσοχής

Συμβουλές για γονείς παιδιών με δυσκολίες προσοχής. Αναμφίβολα θα πρέπει να καταβάλετε μεγάλη προσπάθεια προκειμένου να βελτιώσετε την ευημερία του παιδιού σας απομακρύνοντας τις τοξίνες από το περιβάλλον του, διασφαλίζοντας ότι τρέφεται σωστά και επίσης ότι κοιμάται και γυμνάζεται αρκετά.

Είναι σημαντικό οι γονείς να πηγαίνουν το παιδί τους στην παιδική χαρά πριν ή μετά το σχολείο και να βεβαιώνονται ότι ασκείται αρκετά καθημερινά. Εάν ένα παιδί δεν λαμβάνει καθημερινή άσκηση σε κάποιο εξωτερικό χώρο, μπορεί να αποτελεί ένα μέρος του προβλήματος της δυσκολίας στην προσοχή του. Τα παιδιά χρειάζονται να κινούνται, να δουλεύουν πάνω στο συντονισμό της σκέψης και του σώματός τους, να κάνουν χρήση των χεριών τους και να επιλύουν προβλήματα. Το να κάθονται παθητικά μπροστά από την τηλεόραση ή τα βιντεοπαιχνίδια δεν αποτελεί κατάλληλο τρόπο για να περάσουν περισσότερο από μία ή δύο ώρες. Εάν οι καιρικές συνθήκες δεν ευνοούν, υπάρχουν και άλλοι τρόποι εκτός της τηλεόρασης ή του ηλεκτρονικού υπολογιστή. Μερικές καλές ιδέες είναι τα επιτραπέζια παιχνίδια ή τα χαρτιά, η μαγειρική, ο χορός, οι χειροτεχνίες, ή απλά ένα κάστρο από τα μαξιλάρια του καναπέ. Κλείστε τις ηλεκτρονικές συσκευές, όταν περνάτε χρόνο με τα παιδιά σας, έτσι ώστε να μπορούν να επικεντρώσουν την προσοχή τους σε αυτό που κάνετε.

Είναι καλό το παιδί να έχει σταθερό πρόγραμμα ύπνου και να κοιμάται περίπου δέκα με έντεκα ώρες το βράδυ. Ένα μπάνιο με άλατα π.χ. μπορεί να βοηθήσει ένα παιδί που εμφανίζει δυσκολίες στον ύπνο του. Το ίδιο, φυσικά, αποτέλεσμα έχει και η απαγόρευση του ηλεκτρονικού υπολογιστή πριν τον ύπνο. Θέστε ένα χρονικό όριο στη χρήση του υπολογιστή σε τουλάχιστον δύο ώρες πριν πέσει για ύπνο. Το παιδικό δωμάτιο θα πρέπει να αερίζεται καλά, καθώς επίσης προτείνεται να μη φορά συνθετικές πυτζάμες ή να κοιμάται σε συνθετικά σκεπάσματα. Προσπαθήστε να περιορίσετε όλα τα οπτικά ερεθίσματα, τα οποία μπορεί να το αποσπάσουν, στον χώρο όπου κοιμάται. Φυσικά, η τηλεόραση και τα βιντεοπαιχνίδια θα πρέπει να βρίσκονται εκτός του δωματίου του. Τοποθετήστε το ραδιόφωνο και το ξυπνητήρι στην άλλη μεριά του δωματίου. Τέλος, σβήστε τα φώτα.

Εξετάστε εάν υπάρχει η δυνατότητα απομάκρυνσης επεξεργασμένων τροφίμων από τη διατροφή του παιδιού και την ύπαρξη μίας ποικίλης διατροφής με πολλά φρούτα και λαχανικά. Το πρωινό και το μεσημεριανό θα πρέπει να περιέχουν σύνθετους υδατάνθρακες και πρωτεΐνες έτσι ώστε το σάκχαρο του παιδιού να παραμένει καθημερινά σε σταθερά επίπεδα.

Προτείνεται η εξέταση από τον οφθαλμίατρο, προκειμένου να εξακριβωθεί εάν αντιμετωπίζει προβλήματα συντονισμού των ματιών του. Εάν δεν μπορεί να δει αυτό που κάνετε, ειδικά σε κοντινή απόσταση, είναι πολύ δύσκολο διατηρήσει την προσοχή του.

Βοηθήστε το παιδί να διαχειρίζεται το άγχος με τεχνικές αναπνοής και ασκήσεις γιόγκα. Παιχνίδια όπως οι φούσκες και οι σφυρίχτρες απαιτούν συνεχή εκπνοή, βελτιώνοντας έτσι την αναπνευστική ικανότητα με έναν ευχάριστο και λειτουργικό τρόπο. Πολλά παιδιά δεν αναπνέουν σωστά, οπότε οποιαδήποτε άσκηση πάνω στην αναπνοή μπορεί να ωφελήσει. Οι μικρές αναπνοές δυσκολεύουν το παιδί να διατηρήσει την προσοχή του, εμποδίζοντας την οξυγόνωση του εγκεφάλου. Δείξτε στο παιδί σας μερικές απλές ασκήσεις γιόγκα.

Βεβαιωθείτε ότι πίνει πολύ νερό.

Εργαστείτε πάνω στο νευρολογικές λειτουργίες του σώματος του παιδιού, με τη συμμετοχή του σε δραστηριότητες συντονισμού εγκεφάλου και σώματος, όπως ασκήσεις γιόγκα, πολεμικές τέχνες και αισθητηριακή ολοκλήρωση. Μάθετε πώς να διδάξετε ασκήσεις για τις αντανακλαστικές στάσεις. Φτωχά αντανακλαστικά, ειδικά το τονικό αντανακλαστικό του αυχένα, εμπλέκονται σε μαθησιακά προβλήματα και προβλήματα προσοχής.

Στο σχολείο βεβαιωθείτε ότι η στάση του σώματός του, όταν κάθεται, δεν αφήνει τον αυχένα του εκτεθειμένο. Μία βολική γωνία θεωρείται το καλύτερο μέρος. Σε περίπτωση που η οργάνωση της τάξης είναι σε κυκλικό σχήμα, προτείνεται να κάθεται κοντά στον/στην δάσκαλο-α, με υποστήριξη της πλάτης του, είτε με μία καρέκλα, είτε έχοντας την πλάτη του στον τοίχο. Ένα φουσκωτό μαξιλάρι θεωρείται το καλύτερο σε αυτήν την περίπτωση. Διαλείμματα για να κινείται, τρόφιμα για να μασά παράλληλα καθώς και μικρά παιχνίδια για να παίζει με τα δάχτυλά του, θα βοηθήσουν όταν δεν μπορεί να διατηρήσει την προσοχή του. Επίσης διερευνείστε, με δεδομένο ότι είναι δύσκολο για το παιδί να απολαύσει το φαγητό του σε ένα πολύ θορυβώδη χώρο, αν είναι εύκολο να τρώει το φαγητό του μέσα στην ήσυχη τάξη.

Προσπαθούμε να δομήσουμε τις ασκήσεις που έχει το παιδί για το σπίτι. Αναμφίβολα το διάβασμα στο σπίτι αποτελεί κάτι που μπορεί να είναι δύσκολο ακόμα και για τα παιδιά με τυπική νευρολογική ανάπτυξη. Αφήστε το παιδί σας να ασκηθεί πριν το διάβασμα, να πιει ένα ποτήρι νερό και να φάει ένα θρεπτικό σνακ. Φροντίστε ώστε τα πόδια του να ακουμπούν το πάτωμα, το ύψος του τραπεζιού να είναι κάτω από το στήθος του και ότι ο φωτισμός του δωματίου είναι επαρκής. Τοποθετήστε ένα φουσκωτό μαξιλάρι, καθώς και ένα πίνακα με ορισμένη κλίση. Βάλτε ως προτεραιότητα τις δυσκολότερες ασκήσεις, αφού στην αρχή το παιδί μπορεί να συγκεντρώνεται καλύτερα. Χωρίστε το διάβασμα σε τμήματα, π.χ. δέκα λεπτά το κάθε τμήμα, και αφήστε το να κινείται έστω για ένα λεπτό από τη θέση του.

Ανταμείβετε πάντα την προσπάθειά του!

---

Πηγή:www.pediastaff.com/resources-guest-blog-homemade-solutions-for-attentional-difficulties–featured-november-5-2010

Αναδημοσίευση από: http://www.ikidcenters.com (18.12.2014)