Ένα πανέξυπνα στημένο videoclip που παρουσιάζει συνηθισμένα λάθη γραμματικής και συντακτικού στα αγγλικά, που εκτός των άλλων μας εμπνέει, μας δίνει ιδέες και τροφή για σκέψη για την αντιμετώπισή τους!!!
«Θέληση μόνο να έχει κανείς, μυαλό και επιμέλεια
και μπορεί να αλλάξει την μπλούζα του μεροκαματιάρη
με την τήβεννο του ακαδημαϊκού» (Παπανούτσος, 1965)
Παρασκευή 1 Αυγούστου 2014
Πέμπτη 24 Ιουλίου 2014
Σημεία Στίξης
![]() |
| Foto: Mitrousis, Nikos / Ort: Skydra, Pella / Datum: 23.7.2014 |
Η μη χρήση Σημείων Στίξης στη γραφή και ο μη χρωματισμός της φωνής κατά την ανάγνωση είναι κάποια από τα συμπτώματα που μπορεί να παρουσιάσουν μαθητές με Δυσλεξία.
Η μη χρήση των Σημείων Στίξης, πέρα του ότι κάνει το κείμενο δυσνόητο, μπορεί να οδηγήσει σε παρερμηνείες, μέχρι και παρεξηγήσεις...
Σάββατο 12 Ιουλίου 2014
"Η Σκληρή Πραγματικότητα του Νέου Σχολείου"
![]() |
|
Τουλάχιστον το Υπουργείο έχει το "γνῶθι σαὐτόν"…
|
Η Σκληρή Πραγματικότητα του Νέου Σχολείου
Το σχολείο σήμερα μοιάζει συχνά με χώρο καταναγκαστικού έργου όπου λείπει η χαρά της μάθησης, της έρευνας και ανακάλυψης, της δημιουργίας. Το σχολείο έχει υποβιβαστεί από τις απαιτήσεις μιας στεγνής γνώσης με υπερφορτωμένο πρόγραμμα, που στις μικρές τάξεις γεμίζει την τσάντα των μαθητών με μεγάλο βάρος και στις μεγαλύτερες, τους επιβάλλει ένα εξαντλητικό ωράριο. Έτσι περιορίζεται ο δημιουργικός χρόνος στο σχολείο αλλά και ο ελεύθερος χρόνος. Μετά τη λήξη της «σχολικής μέρας» ο μαθητής συνεχίσει τη δουλειά του σχολείου, ενώ παράλληλα κάνει δεύτερη βάρδια σε φροντιστήρια και σε οργανωμένα ιδιωτικά μαθήματα αθλητισμού, καλλιτεχνικών κ.τ.λ.
Οι εκπαιδευτικοί βιώνουν ένα επαγγελματικό περιβάλλον που χαρακτηρίζεται από άγχος, αίσθηση απαξίωσης και μια επιφυλακτικότητα απέναντι στην καινοτομία. Τρέχοντας να καλύψουν την ύλη του ενός και μοναδικού βιβλίου, που σε πολλές περιπτώσεις δεν το θεωρούν ικανοποιητικό, χωρίς εναλλακτικό εκπαιδευτικό υλικό, μέσα, νέες τεχνολογίες, καθώς και επαρκή παιδαγωγική και επιστημονική καθοδήγηση και επιμόρφωση βλέπουν να περιορίζεται ο ρόλος τους σε αυτόν του απλού διεκπεραιωτή εκπαιδευτικών εντολών και κατευθύνσεων. Και αυτά όταν οι εκπαιδευτικοί αποτελούν τον κυριότερο παράγοντα για την ποιότητα της εκπαίδευσης, παρότι το κύρος και η αμοιβή τους δεν είναι ανάλογα της υψηλής ευθύνης του επαγγέλματός τους.
Οι γονείς υφίστανται την πίεση όλων των προβλημάτων που αντιμετωπίζει το παιδί τους στο σχολείο και τα βιώνουν από τη δική τους πλευρά. Αναγκάζονται να αφιερώνουν σημαντικό μέρος του οικογενειακού χρόνου στο «διάβασμα των παιδιών» και στο πηγαινέλα στα φροντιστήρια και τα άλλα ιδιωτικά μαθήματα. Υφίστανται την δυσβάστακτη επιβάρυνση στον οικογενειακό προϋπολογισμό και επηρεάζεται η σχέση του γονέα με το παιδί του, όταν υποχρεώνεται να αναλάβει και καθήκοντα άμεσης διδασκαλίας. Μια κατάσταση που ευρύτερα δημιουργεί πρόσθετες κοινωνικές ανισότητες που αντικατοπτρίζουν όχι μόνο οικονομικές αλλά και μορφωτικές και πολιτιστικές διαφορές.
Οι τοπικές κοινωνίες παραμένουν απομονωμένες από το σχολείο, το οποίο αδυνατεί να προσαρμοστεί και να αξιοποιήσει τοπικά χαρακτηριστικά. Στους γονείς δεν δίνεται φωνή και – με ευθύνη και των ίδιων - απουσιάζει η ενεργητική συμμετοχή στη συνδιαμόρφωση της σχολικής ζωής.
Ο μαθητής υφίσταται τις συνέπειες. Όλα τα παραπάνω έχουν συμβάλλει ώστε το ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα όχι μόνο να συντηρεί και να αναπαράγει ανισότητες αλλά και να μην είναι ανταγωνιστικό τόσο στο πλαίσιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης όσο και στο διεθνή χώρο. Οι μέτριες επιδόσεις, αφενός του εκπαιδευτικού συστήματος σε σχέση με τους στόχους της Ευρωπαϊκής Ένωσης για την Εκπαίδευση και Κατάρτιση (ET 2010) και αφετέρου των ελλήνων μαθητών σε διεθνείς αξιολογήσεις όπως αυτή της PISA, καθώς επίσης η χαμηλότατη θέση της Ελλάδας ως προς τη χρήση της τεχνολογίας και το φαινόμενο της αποδημίας ελλήνων επιστημόνων, δημιουργούν μια απογοητευτική εικόνα απόδοσης του ελληνικού σχολείου. Αυτό θα αλλάξει. Είναι ώριμες πλέον οι συνθήκες στην εκπαιδευτική κοινότητα και στην κοινωνία για αλλαγές και βαθιές τομές, σωστά μελετημένες και ιεραρχημένες.
Πηγή:
http://www.minedu.gov.gr/neo-sxoleio-main.html?showall=&start=1
(11/7/2014)
Τρίτη 1 Ιουλίου 2014
Τρίτη 24 Ιουνίου 2014
Δευτέρα 16 Ιουνίου 2014
Τετάρτη 21 Μαΐου 2014
Rechenstörung zeigt sich früh - Förderung ist wichtig
Eltern können Auffälligkeiten schnell entdecken - Das Gleiche gilt für Legasthenie - Richtige Förderung ist wichtig
Von Julia Kirchner
![]() |
| Foto: dpa www.rnz.de |
> Woran Eltern erste Anzeichen für Legasthenie oder Dyskalkulie erkennen können: In der Regel fallen diese Leistungsstörungen früh in den ersten Schuljahren auf. Bei der Dyskalkulie nehmen Kinder zum Rechnen immer ihre Finger zu Hilfe. Außerdem können sie sich keine Zahlen merken. "Besonders auffällig wird es, wenn sie den Zehnerraum verlassen und ihre Finger zum Zählen nicht mehr ausreichen", erklärt Höinghaus. Bei einer Legasthenie fällt es Mädchen und Jungen schwer, aus Buchstaben Silben und aus Silben Wörter zu bilden. "Jedes Wort müssen sie sich immer wieder neu erarbeiten." Außerdem lesen die Kinder sehr stockend und machen viele Rechtschreibfehler.
> Eine schnelle Diagnose bringt Klarheit: Um das Kind optimal zu fördern, ist es wichtig, so schnell wie möglich eine richtige Diagnose zu stellen. "Lehrer erkennen die Störung als solche häufig nicht. Sie sagen dann, das Kind hat ADHS oder ist einfach schwächer begabt." Am besten wenden sich Eltern bei Verdacht an einen Kinder- oder Jugendpsychiater oder ein pädiatrisches Zentrum. Fachleute können eine Rechenstörung oder eine Lese-Rechtschreibschwäche mit standardisierten Tests und bildgebenden Verfahren feststellen. Für Eltern wie Kinder bedeutet die Diagnose oft eine Entlastung.
> Diese Förderung braucht das Kind: Die richtige Methode herauszupicken, ist für Eltern nicht leicht. Denn es gibt eine Vielzahl von Förderprogrammen - und "Lerntherapeut" ist kein geschützter Begriff. Höinghaus empfiehlt Eltern, sich vor Ort bei Verbänden für Legasthenie und Dyskalkulie beraten zu lassen.
Gut ist, wenn das Kind systematisch lernt, Buchstaben und Laute zuzuordnen und Wortstämme kennenlernt. Außerdem sollten Eltern dem Lerntherapeuten ihres Kindes auf den Zahn fühlen: Wie baut er den Unterricht auf? Hat er einen Lehrplan? Teilt er den Eltern Zwischenfortschritte mit? Und am wichtigsten: Tauscht er sich regelmäßig mit den Lehrern aus, um abzugleichen, was gerade im Unterricht geübt wird?
> Finanzielle Unterstützung: Eine solche gibt es in der Regel kaum. Die Krankenkasse zahle zwar die Diagnose der Leistungsstörung, aber nicht deren Therapie, erläutert die Geschäftsführerin des BLV. In Ausnahmefällen übernimmt zwar das Jugendamt die Kosten für Förderkurse. Dafür müssen Eltern allerdings nachweisen, dass ihr Kind so beeinträchtigt ist, dass ihm eine seelische Behinderung droht. In den meisten Fällen müssen Eltern also selbst für die Kosten aufkommen.
Quelle: www.rnz.de (am 19.05.2014)
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)





